W piątek wieczorem, jeden z naszych kolegów wyrzucając śmieci z jednego z zakładów do wydziałowego śmietnika zauważył leżące na samym wierzchu (a więc, jak można mniemać wyrzucone owego dnia) płycinowe, lite drewniane, rzeźbione drzwi, które pochodziły z drugiego piętra. Ich stan był bardzo zły – miały poobtłukiwane elementy zdobnicze, wyrwany z drewna mechanizm blokujący, wyłamane klamki.
Przeczuwając, że podobny los spotka także zgromadzone w “kontrapunkcie” pozostałe 8 skrzydeł oryginalnych przedwojennych drzwi, postanowiliśmy zabrać je stamtąd i znieść do naszej samorządowej kanciapy.
Okazało się, że drzwi są w strasznym stanie, miały pobite szybki, połamane dokaracje, były całkowicie pokryte kurzem i gipsem. Wbrew wszelkim zasadom konserwatorskim , zwyczajnie wyrwano je z zawiasów i pourywano wystające elementy.
Rozmawialiśmy o całej sprawie dzisiaj z prodziekanem Krzysztofem Dygą, który został zaalarmowany przez kierownika Andrzeja Paszkę o tajemniczym zniknięciu drzwi. Dziekan nie wiedział o tym, że zabytkowe, ponadstuletnie drzwi leżą w wydziałowym śmietniku, ale zapowiedział, że pozostałe skrzydła, które jeszcze na śmietnik nie trafiły zostaną poddane renowacji i umieszczone w skrzydle od strony Koszykowej w miejsce zwykłych gładkich drzwi do zakładów i sal seminaryjnych.
W związku z tym odnieśliśmy drzwi na górę.
PS: jeżeli zobaczycie, że ktoś wyrzuca do śmietnika sterty książek z biblioteki (co się raz na jakiś czas zdarza) albo w inny sposób niszczone jest bezmyślnie mienie wydziału koniecznie nas o tym zaalarmujcie.
